Выпуск 25. “Ці варта каталікам удзельнічаць у Імшы Novus Ordo?”

Гэтае відэа можна праглядзець з беларускімі субцітрамі.

Вы слухаеце падкаст FSSPX, і мы вітаем вас у выпуску 25 праграмы “Крызіс у Касцёле”. У гэтым выпуску мы размаўляем з кс. Полам Робінсанам, настаяцелем прыярата св. Ісідора ў Дэнверы, штат Каларада, пра практычныя пытанні, якія каталікі павінны ведаць адносна Імшы Novus Ordo. На працягу апошніх двух выпускаў № 23 і № 24 мы глядзелі на ўласцівыя праблемы ў гэтай новай форме Імшы. Сёння мы паглядзім, што гэта азначае для нас як каталікоў. Ці азначаюць гэтыя праблемы, што новая Імша несапраўдная? Або ці варта нам увогуле ўдзельнічаць у новай Імшы, калі ў нас ёсць выбар? Калі вы хочаце даведацца больш пра гэтую праграму, якую мы прысвячаем крызісу ў Касцёле, вярнуцца і перагледзець нашы папярэднія 24 выпускі або падтрымаць гэты праект, калі ласка, наведайце старонку sspxpodcast.com/crisis. А цяпер пяройдзем да нашай размовы з кс. Полам Робінсанам.


  1. Калі Касцёл выбачае пропуск Імшы?
  2. Якія прычыны выбачаюць пропуск Імшы Novus Ordo?
  3. Сапраўднасць і годнасць Імшы Novus Ordo
  4. Праблема цэласнага прадстаўлення веры

Калі Касцёл выбачае пропуск Імшы?

Эндру Лэтэм: Вітаем зноў на падкасце FSSPX, у праграме “Крызіс у Касцёле”, і сёння мы размаўляем з кс. Полам Робінсанам з прыярата св. Ісідора ў Дэнверы, штат Каларада. Вітаю, ойча. Як справы?

Кс. Пол Робінсан: Вельмі добра, Эндру. Прыемна зноў сюды вярнуцца.

Выдатна, мы таксама рады. Сёння мы пагаворым пра Імшу Novus Ordo. Мы з вамі толькі што размаўлялі, і вы згадалі, што гэта будуць больш практычныя аспекты. Таму мы не разглядаем тое, чаму яна кепская і якія з ёй ёсць праблемы. Мы ўжо паглядзелі на гэта з кс. Рутэрам, мы ўжо бачылі гэта з кс. Фрэнксам у мінулых выпусках. Мы ведаем, што яна праблематычная. Як мы, каталікі, павінны падыходзіць да новай Імшы? Ці варта хадзіць? Ці не варта хадзіць? І таму падобныя рэчы. Думаю, мы пачнём вось з чаго. Вядома, што мы павінны хадзіць на Імшу кожную нядзелю. Думаю, варта пачаць адсюль, ойча.

Так, дакладна. Гэта тая рэч, якая робіць рашэнне вельмі складаным, таму што ў нас ёсць трэцяя запаведзь. Мы ўсе ведаем, што павінны захоўваць дзень Пана святым. І Касцёл патрабуе ад нас, каб мы хадзілі на Імшу ў нядзелі. Гэта запаведзь, якая абавязвае ўсіх каталікоў. Кожны каталік прымае гэта блізка да сэрца, і калі надыходзіць нядзеля, добрыя каталікі кажуць, што ім трэба выбірацца на Імшу. У той жа час Касцёл прадугледжвае, што могуць здарацца сітуацыі, у якіх было б немагчыма або неразважліва ўдзельнічаць у Імшы ў нядзелю.

Нядаўна ў нас у Дэнверы была сітуацыя, калі прайшоў чацвёрты па велічыні снегапад за ўсю гісторыю. Часткова ён прыпаў на суботу, але галоўны ўдар прыйшоўся на нядзелю. Гэта прадказалі загадзя, і я адмяніў адну з Імшаў. Я сказаў, што будзе толькі Імша на 9:00. Калі надышоў той дзень, снег валіў, як з пушкі. У нас было, напэўна, каля ста людзей з чатырохсот ці больш за чатырыста, якія бываюць у нядзелю. Але ў выніку выпала 70 см снегу, так што сітуацыя была даволі шалёная. Пазней я захрас на шасэ на чатыры гадзіны.

Таму, зразумела, у такой сітуацыі, паколькі прыйшло толькі сто людзей з 425, я не спытаюся астатніх 325 людзей, чаму яны не былі на Імшы. Ясна, што ўмовы надвор’я былі вельмі дрэнныя, і яны не дазволілі мноству людзей дабрацца да Імшы. Таму тут не было смяротнага граху, калі хтосьці з іх не быў на Імшы ў той дзень. Вядома, у іх заставаўся абавязак свяціць той дзень, не выконваць цяжкой працы, паспрабаваць паўдзельнічаць у Імшы або хаця б, напрыклад, паглядзець Імшу анлайн. Таму вось адна з сітуацый, калі ўмовы надвор’я не дазваляюць дабрацца на Імшу.

Ёсць іншыя абставіны, калі людзям, напрыклад, вельмі далёка ехаць на Імшу. Магчыма, гэта дзве гадзіны ў адзін бок, і яны не могуць столькі ездзіць кожную нядзелю. Або гэта слабое здароўе. Мы бачылі гэта ў сітуацыі з кавідам. Падчас пандэміі кавіду ўсе дыяцэзіі ў ЗША фактычна дазволілі людзям не ўдзельнічаць асабіста ў нядзельнай Імшы, пакуль пандэмія не скончыцца.

Ёсць таксама выпадкі, калі чалавек працуе па найме і наймальнік патрабуе працаваць у нядзелі. А для іх адзіная магчымасць мець ежу на стале — гэта працаваць на такой працы. Таму яны маюць прычыну, і Касцёл выбачае іх у такім выпадку. Мы рэкамендуем, каб яны хадзілі на Імшу калі-небудзь на працягу тыдня, каб паспрабавалі кампенсаваць гэта, удзельнічаючы ў Імшы ў будні дзень у такой сітуацыі.

Гэта толькі прыклады, Эндру, прыклады сітуацый, калі каталікі могуць мець апраўданне. Але аб чым насамрэч стаіць пытанне ў гэтым падкасце, канкрэтна ў гэтым выпуску пра крызіс у Касцёле, гэта ці ёсць нейкія абставіны, у якія нас ставіць новая Імша, што гэта трапіла б пад прынятыя катэгорыі, калі каталік не меў бы абавязку ісці на Імшу.

Гэта ў нейкім сэнсе дыскусійная пазіцыя Брацтва св. Пія Х, але мы вельмі цвёрда трымаемся гэтага меркавання і фактычна кажам, што каталікі не маюць абавязку ўдзельнічаць у новай Імшы ў нядзелю, што мы знаходзімся ў адной з тых сітуацый, якія прыводзяць да таго, што ў каталіка няма абавязку ісці на Імшу, калі гэта адзіная Імша, у якой ён можа ўдзельнічаць.

Якія прычыны выбачаюць пропуск Імшы Novus Ordo?

Зразумела. Якія прычыны за гэтым стаяць? У мінулых выпусках мы глядзелі на тое, чаму новая Імша з’яўляецца праблематычнай. Гэта бярэцца адтуль? Ці гэта такое спаборніцтва, і мы хочам, каб усе хадзілі на Імшу FSSPX?

Ну, мы, канешне, хочам, каб усе хадзілі на Імшу FSSPX, але, вядома, прычына не ў гэтым. (Смяецца.) Прыклады, якія я прывёў, датычыліся больш знешніх абставін, што знаходзіліся па-за Імшою: здароўе чалавека або ўмовы надвор’я. Але Касцёл таксама прадугледжвае сітуацыі, якія датычацца самой Імшы або, напрыклад, спосабу, якім служыцца Імша.

Скажам, калі б быў такі святар, пра якога б вы ведалі, што ён прапаведуе цыкл казанняў аб тым, што Найсвяцейшая Дзева не была заўсёды дзевай, або яшчэ штосьці супраць веры. Калі б гэта быў адзіны варыянт, на які вы маглі б пайсці, то тады ў вас не было б абавязку ісці і слухаць гэтую ерась. Або калі б вы ведалі, што ваш пробашч — алкаголік і што ён рэгулярна служыць Імшу п’яным. Гэта скандал, і гэта прымушае людзей недаацэньваць Імшу, бачыць як Імшу не шануюць, і гэта можа пахіснуць іх веру. Тады яны не мелі б абавязку на яе хадзіць.

Таму ёсць сітуацыі, калі спосаб, якім служыцца Імша, або калі святар, які служыць Імшу, а дакладней ягоная неартадаксальнасць, выбачалі б чалавека ад удзелу ў Імшы. І, фактычна, пра гэта мы казалі ў папярэдніх выпусках, што новая Імша прадстаўляе небяспеку для веры, што аб’ектыўна новая Імша, як яна была напісана, была прыладжана да таго, каб задаволіць пратэстантаў, канкрэтна мела на мэце схаваць ахвярны характар Імшы, што з’яўляецца яе істотным элементам, бо гэта прадстаўленне ахвяры Кальварыі.

Фактычна, на гэтай Імшы дэвальвуецца Рэальная Прысутнасць, абмяжоўваецца або нават хаваецца вера ў Рэальную Прысутнасць нашага Пана. Дэвальвуецца таксама сакраментальнае святарства святара, і ён ставіцца на адзін узровень з вернікамі. Таму гэтыя тры вельмі сур’ёзныя недахопы і сама будова новай Імшы, з нашага пункту гледжання, робяць яе небяспечнай для веры тых, хто рэгулярна ў ёй удзельнічае. Яны атрымліваць такую версію Імшы, якая не прадстаўляе каталіцкую веру так, як павінна, а таму, калі яны пастаянна кормяць або спрабуюць карміць сваю душу такой версіяй Імшы, то гэта з’яўляецца небяспечным.

Так, але, акрамя таго, што вы толькі што сказалі, што новая Імша адчыняе дзверы да таго, каб больш падабацца пратэстантам, на самой моцы таго, што яна спрабуе задаволіць адну асобу ці адну групу людзей, яна фактычна перастае падкрэсліваць каталіцкае вучэнне. Яна становіцца больш пратэстанцкай, але, паколькі яна становіцца больш пратэстанцкай, яна таксама становіцца менш каталіцкай, і гэта праблема сама па сабе.

Так. Тут трэба правесці невялікае адрозненне. Мы не кажам, што ў тым, як задумана новая Імша, ёсць нейкая выразная ерась. Мы не кажам, што новая Імша моцна памыляецца праз тое, што ў ёй ёсць. Хутчэй яна памыляецца праз тое, чаго ў ёй няма. Вы ідзяце на Імшу і чакаеце яснага пацвярджэння каталіцкай веры, але замест гэтага вы знаходзіце штосьці, што больш падобна на пратэстанцкі сход. Многія людзі, якія былі пратэстантамі і навярнуліся ў каталіцтва, упершыню пайшлі на новую Імшу і сказалі, што гэта дакладна тое ж, што яны мелі ў пратэстанцкай царкве. Ёсць уражваючая цытата са знакамітай “Інтэрвенцыі Атавіяні”. Гэты дакумент быў напісаны адразу пасля абнародавання новай Імшы. У ім сказана:

“Відавочна, што Імша Novus Ordo не мае намеру прадстаўляць веру так, як ёй вучыў Трыдэнцкі сабор, да якой тым не менш каталіцкае сумленне абавязана назаўсёды… З абнародаваннем Імшы Novus Ordo лаяльны каталік становіцца перад самай трагічнай альтэрнатывай”.

Так, каталік ходзіць на Імшу і ведае, што вера, якая там прадстаўлена, гэта не тая самая вера, якую ён ведаў усё сваё жыццё, і ён задае сабе пытанне: “Ці варта мне ўвогуле хадзіць на гэтую Імшу, калі яна не адпавядае веры, якую я маю, веры, якую я ведаю?” Вось чаму таксама арцыбіскуп Лефеўр кажа, што “Імша Novus Ordo нясе ў сабе атруту, шкодную для веры”.

Гэта падобна да таго, што вы рэгулярна спажываеце ежу, у якой няма належных рэчываў, і ў выніку захварэеце і памраце. Так і з Імшой Novus Ordo, таму што яна больш не прадстаўляе тую веру, якой мы павінны трымацца. Яна не падтрымлівае вашу веру, і таму з часам вы страчваеце веру.

Здаецца, мы бачылі гэта яшчэ ў першым выпуску, які вы, Эндру, рабілі з кс. Макфарлендам. Дастаткова проста паглядзець на статыстыку. Мы не можам прыпісваць яе цалкам новай Імшы, але новая Імша была галоўным зрухам у каталіцкай практыцы, і яна знаходзіцца ў цэнтры адрозненняў паміж дасаборнай і паслясаборнай практыкай. Несумненна, яна нясе адказнасць за шырокую страту веры ў многіх людзей, якія пакінулі Касцёл.

Што датычыцца гэтай тэмы, ойча, я часта чую, як многія пабожныя, можна сказаць, кансерватыўныя каталікі, якія наведваюць Імшу Novus Ordo, выказваюцца адмоўна пра клоўнскія Імшы, рок-імшы і гэтак далей, яшчэ больш адмоўна, чым мы. Таму яны пачынаюць шукаць такую Імшу Novus Ordo, якая служыцца больш пабожна, магчыма, некаторыя з іх нават служацца на лацінскай мове, але гэта ўсё яшчэ новая Імша, абнародаваная пасля Сабору. Што наконт гэтага сорту Імшы Novus Ordo? Што вы скажаце пра яе? Ці варта на яе хадзіць?

Зразумела, што новая Імша з увагі на тую атмасферу, якую яна выклікае, прывяла да шматлікіх злоўжыванняў. Гэта клоўнскія Імшы, Імшы з паветранымі шарамі, рок-імшы, дзіцячыя Імшы, Імшы з Бэтмэнам… Прыкладаў — легіён. Але, мне здаецца, важна падкрэсліць, што тое, пра што я насамрэч кажу, будзе абсалютна глабальным.

Я маю на ўвазе, што калі вы возьмеце новую Імшу так, як яна выйшла з-пад прэса ў 1969 годзе, і будзеце служыць яе, скажам, нават на лацінскай мове, то яна ўсё адно вельмі праблемная. Яна праблемная сама па сабе, а не з-за таго, як яе служаць у канкрэтных абставінах дадзенага касцёла. І гэта таму, што яна не аддае Богу належнага культу, які павінен Яму аддавацца.

Мы, каталікі, маем даручэнне ад нашага Пана аднаўляць на Імшы Ягоную ахвяру. Але ў нас ёсць Імша, якая створана так, каб хаваць ахвярны характар Імшы, прычым рабіць гэта наўмысна. Гэта вялікі скандал: пэўныя каталікі збіраюцца разам і пераробліваюць Імшу, ствараюць яе нанова на вобраз сучаснага чалавека, на вобраз сучаснага экуменізму. Таму яна пазбаўляе Бога Яго ўласцівых правоў. Бог патрабуе канкрэтнага віду культу, а гэтыя людзі Касцёла кажуць: не, мы гэтага Табе не дадзім.

І гэта ў нейкім сэнсе падрывае саму мэту выканання трэцяй запаведзі. Лічыцца, што вы выконваеце трэцюю запаведзь, аддаючы Богу належны культ. Але ў нас ёсць гэтая Імша, якую яны стварылі так, што яна не аддае Богу належнага культу. Таму мы сцвярджаем, што новая Імша праблематычная сама па сабе, і таму, калі ад вас патрабуюць хадзіць на Імшу, якая фактычна не аддае Богу належнага культу, то гэта падрывае ўсю мэту выканання трэцяй запаведзі, а таму тут няма абавязку.

Сапраўднасць і годнасць Імшы Novus Ordo

Ці будзе тады новая Імша несапраўднай? Ці яна нягодная? Несапраўдная азначае, што гэта фактычна не Імша. Нягодная азначае, што яна юрыдычна няправільная ў вачах касцёльнага права. Што-небудзь з гэтага?

Я дакладна не хачу сказаць, — і гэта дакладна не наша пазіцыя як святароў Брацтва св. Пія Х, — што новая Імша з’яўляецца несапраўднай. Гэта рэч, якая блытае людзей. Яны заўсёды паўтараюць: “О, вы кажаце, што новая Імша несапраўдная”. Не, я не кажу такога.

Каб мець сапраўдную Імшу, неабходна ўсяго толькі, каб святар прамовіў словы кансэкрацыі, а затым прыняў Камунію: ён прымае Гостыю і Кроў Хрыста, якую кансэкраваў. Гэта ўсё, што патрэбна для сапраўднасці Імшы.

Можна мець сапраўдныя цырымоніі ў многіх розных абставінах, але яны будуць такімі, якія мы не назвалі б годнымі. Тое, як яны выконваюцца, не будзе правільным. Таму Імша як сакрамэнт можа быць сапраўднай, але пры гэтым нягоднай. Яе можна здзейсніць такім чынам, што яна будзе сапраўдным сакрамэнтам, але яна не будзе прыемнай Богу з-за таго, якім чынам яна робіцца.

Напрыклад, хтосьці збіраецца прыняць сакрамэнт канфірмацыі. Касцёл кажа, што гэтая асоба павінна прыняць гэты сакрамэнт канфірмацыі ў стане ласкі, таму што гэта сакрамэнт жывых. І людзі, напрыклад, не робяць гэтага, не ідуць да споведзі перад прыняццем гэтага сакрамэнту. Яны падыходзяць і сапраўды атрымліваюць гэты сакрамэнт канфірмацыі. Гэта сапраўдны сакрамэнт, але ён быў нягодны, ён не быў здзейснены належным чынам, таму што чалавек меў на душы смяротны грэх. Гэта было святатацтва, гэта было непрыемным Богу.

Штосьці падобнае я хачу сказаць пра новую Імшу. Калі святар мае правільны намер, калі ён кажа правільныя словы, то гэта сапраўдная кансэкрацыя. Але спосаб, якім здзяйсняецца Імша, не з’яўляецца належным. Ён хавае ахвярны характар Імшы, ён прыніжае Рэальную Прысутнасць, ён ставіць святароў на адзін узровень з людам. Па гэтых прычынах мы кажам, што яна не падабаецца Богу.

Ці можам мы правесці такое параўнанне, што паглядзім назад у Святое Пісанне, на ахвяру Каіна і Абэля, калі адна ахвяра была прыемнай Богу, а другая не была? Абедзве здзяйсняліся тым самым чынам, але адна не была прыемнай Богу. Гэта добрае параўнанне?

Я думаю, гэта выдатнае параўнанне, Эндру. У нас ёсць два чалавекі. Абодва здзяйсняюць ахвяру. Яны ахвяруюць розныя рэчы, але абодва робяць акты ахвярапрынашэння Богу. Але спосаб, якім яны здзяйсняюць гэта, розны, і адзін з іх падабаецца Богу, а другі не падабаецца. Мы маглі б сказаць, што абедзве ахвяры былі сапраўднымі ахвярамі, таму што абедзве былі спалены і аддадзены Богу. Гэта аб’ектыўны бок справы. Але толькі адна ахвяра была прыемнай Богу, а другая не была.

Значыць, улічваючы, што новая Імша аб’ектыўна, у адпаведнасці з тым, як яна напісана, як яна сканструявана (думаю, будзе правільна так сказаць, таму што яна сапраўды была сканструявана), не падабаецца Богу, мы як каталікі, калі ведаем пра гэта, не маем абавязку хадзіць на яе.

Так, я б нават сказаў, што ў той ступені, у якой вы разумееце, як была сканструявана новая Імша, разумееце, што яна мае на мэце хаванне аўтэнтычнага каталіцкага вучэння, аўтэнтычнай каталіцкай Імшы, вы будзеце мець абавязак не хадзіць на яе. Гэтыя веды цягнуць за сабою адказнасць.

Гэта як свядома казаць: я ведаю, што гэтая Імша хавае ахвярны характар, яна прыніжае веру, але я ўсё адно буду хадзіць на яе. Магчыма, гэта з увагі на складанасць прыняцця гэтага інтэлектуальнага рашэння і, магчыма, з-за пэўнай скрупулёзнасці. Правільна было б застацца дома, паглядзець трансляцыю традыцыйнай Імшы, калі навокал няма такой, і паспрабаваць тым самым захаваць святасць нядзелі.

Але, вядома, я не кажу, што кожны, хто ходзіць на новую Імшу, здзяйсняе грэх. Я не кажу пра асоб, якія ходзяць на новую Імшу. Мы з вамі, Эндру, абмяркоўваем аб’ектыўную цану новай Імшы самой па сабе, а затым наступствы для людзей у сэнсе іх абавязку ўдзельнічаць у такой Імшы. Абавязку няма, але мы не кажам пра суб’ектыўны бок.

Як вы згадалі: калі чалавек ведае, то ці не пазбаўлены ён абавязку? Тады мы кажам так. Але, калі хтосьці не ўсведамляючы гэтага, проста кажа: я каталік, я хаджу ў мясцовую парафію. Калі чалавек проста не ведае ўсёй гэтай гісторыі, не ведае, якой павінна быць Імша і як гэта дэвальвуе Імшу, калі ён не ведае, што такое належны культ, і ходзіць на новую Імшу ў добрай веры, то гэта, вядома, для яго не грэх. І таму я не кажу, што кожны, хто ходзіць на новую Імшу, здзяйсняе грэх. Я толькі кажу, што для тых, хто ўсведамляе сітуацыю, будзе існаваць абавязак трымацца наводдаль ад таго, у чым яны ўбачылі небяспеку для сваёй веры.

Праблема цэласнага прадстаўлення веры

Гэта вельмі цікава, ойча. Я думаў пра гэта цягам усіх выпускаў. Мне падабаецца рабіць гэты падкаст, гэтую праграму, таму што я вельмі шмат чаму вучуся. Але чым больш я думаю пра гэта… Здаецца, кс. Фрэнкс згадваў пра гэта восем ці дзесяць выпускаў таму. Для мяне адна з найбольшых праблем ва ўсім гэтым крызісе — гэта не столькі недахоп святароў і не столькі ўсе гэтыя аспекты, пра якія мы казалі. Для мяне найбольшая праблема — адсутнасць катэхізацыі вернікаў. Вернікі не ведаюць, мы не ведаем, у чым заключаюцца праблемы. Як вы згадалі, сярэдні нармальны каталік проста ходзіць на Імшу і лічыць, што выконвае свой абавязак. І гэта так, таму што ён не ведае нічога лепшага. Але яны не ведаюць. Людзям не выкладаюць нармальную катэхезу ўжо два-тры пакаленні, і яны не могуць адрозніць, што з’яўляецца праблемным, а што не.

Так, я думаю, што ўсё гэта ўзыходзіць да таго, пра што мы казалі. Калі вера хаваецца, калі вера не выкладаецца, калі веру наўмысна адмаўляюцца прадстаўляць так, як яна павінна быць прадстаўлена, то гэта сапраўды небяспечна для веры.

Вы можаце прыгадаць відэа, якія рабіў кс. Стывен Макдональд. Адно з відэа я паглядзеў, калі рыхтаваўся да гэтага падкаста. У яго ёсць некалькі відэа пра ўдзел у новай Імшы. Пэўная статыстыка, якую ён прыводзіць у сувязі з небяспекай, якую новая Імша нясе для веры, гэта тое, што чатыры з пяці патомных каталікоў сёння пакідаюць веру да ўзросту ў 23 гады.

Гэта абсалютны шок, і гэта паказчык таго, што, калі гэтым маладым людзям не прадстаўляць аўтэнтычную веру, веру нашых бацькоў, то яны, калі вырастуць і пачнуць прымаць свае ўласныя рашэнні, проста падумаюць: а ў чым сэнс? У чым сэнс трымацца ўсяго гэтага? Я сапраўды не бачу ў гэтым сэнсу.

Магу вам гарантаваць, што, хоць у нас сапраўды ёсць дзеці, якія кідаюць веру, калі выпускаюцца са школы, наш паказчык будзе значна лепшым. Я б здзівіўся, калі б гэта быў нават адзін з пяці або нават адзін з дзесяці. Я не ведаю, я не збіраў такую статыстыку, але наш паказчык утрымання моладзі пасля выпуску з сярэдняй школы выглядае вельмі добра ў параўнанні з мэйнстрымным Касцёлам. І мы ведаем прычыну. Гэта проста таму, што іх вучаць веры. А тыя, каго вучаць веры, разумеюць прычыны, якія стаяць за ёй, і хочуць трымацца гэтай веры да канца свайго жыцця, кажучы ў цэлым.

Добра, ойча, гэта было вельмі цікава. Дзякуй, што падсумавалі ўсё гэта для нас, каб мы разумелі свае абавязкі. Таму што мы атрымліваем вельмі шмат такіх пытанняў: добра, я ўсё гэта разумею, але што гэта значыць для мяне? Што мне трэба рабіць? І гэта не эгаізм. Нам патрэбна нейкае настаўленне. Таму на практычным узроўні гэта вельмі і вельмі карысна. Дзякуй, ойча.

Калі ласка. Ёсць адна апошняя рэч, пра якую я хацеў бы сказаць, таму што гэтае пытанне перыядычна з’яўляецца сярод традыцыйных каталікоў, сярод тых, хто ўжо наведвае традыцыйную Імшу на рэгулярнай аснове. Часам яны кажуць: у мяне ёсць член сям’і, які памёр, або член сям’і, які жэніцца. Яны каталікі, і будзе Імша Novus Ordo, а вы сказалі, што гэта небяспека для веры і што я не павінен хадзіць на гэтую Імшу. Ці гэта таксама той выпадак, калі ісці не трэба?

Я заўсёды кажу людзям: не, у гэтай сітуацыі вы не ідзяце на Імшу, каб удзельнічаць у Імшы. Вы ідзяце, каб выканаць сацыяльны абавязак. Таму, канешне, несумненна, ідзіце, але не ўдзельнічайце ў Імшы, як нармальна б удзельнічалі, калі прынялі б Камунію. Не ідзіце чытаць чытанне, не далучайцеся да хору, не раздавайце Камунію і ўсё такое. Вы ідзяце па сацыяльнай прычыне. Вы разглядаеце гэта не як удзел у Імшы, а як выкананне сацыяльнага абавязку, які маеце перад сваёй сям’ёй. Я думаю, што на гэта трэба глядзець так.

Добра, гэта мае сэнс. Вось і яшчэ адна добрая парада. Часам пра гэта сапраўды пытаюцца. Добра, ойча, дзякуй за ваш час. Здаецца, хутка мы паразмаўляем зноў. Заўсёды прыемна вас бачыць. Дзякуй.

Добра, дзякуй, Эндру.


Дзякуй, што паслухалі і паглядзелі выпуск 25 праграмы “Крызіс у Касцёле” на SSPX Podcast. У выпуску 26 мы пагаворым з кс. Аляксандрам Вайзманам пра цяжкое пытанне, на якое нам усё яшчэ трэба даць адказ, а менавіта як можа Каталіцкі Касцёл даць нам праблематычны абрад культу? Ці не падрывае гэта нятленнасці Касцёла? Ці не сказаў Хрыстус, што брамы пекла не перамогуць? Мы абмяркуем гэтае і іншыя пытанні ў наступным выпуску. Калі ў вас ёсць пытанне на тэму крызісу, калі ласка, задайце яго на старонцы sspxpodcast.com/crisis. Калі ласка, падзяліцеся гэтым выпускам з тымі, каму ён можа спадабацца. А калі яны не ведаюць, што такое падкаст, калі ласка, пакажыце ім, каб яны маглі атрымаць карысць ад усіх нашых выпускаў. Нарэшце, калі ў вас ёсць магчымасць дасылаць нам штомесячныя ахвяраванні ў $5, 10 або 20 праз старонку sspxpodcast.com, гэта вельмі дапамагло б нам завяршыць гэты цыкл “Крызіс у Касцёле”. Да наступнага тыдня. Дзякуй, што паслухалі! З Богам!